Sunday, 11 October 2026

റാസ് അൽ ഖൈമ

 ചില സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്… എത്ര വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും അവിടേക്ക് വീണ്ടും ചെല്ലുമ്പോൾ മനസ്സ് പഴയ കാലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകും. കാലം ഒരുപാട് മുന്നോട്ടുപോയിട്ടുണ്ടാകും. നമ്മളും ഒരുപാട് മാറിയിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷേ, ആ സ്ഥലങ്ങളുമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഓർമ്മകൾക്ക് മാത്രം പ്രായമാകില്ല.

റാസ് അൽ ഖൈമ 

എന്റെ പ്രവാസം ഞാൻ തുടങ്ങിയത് ഇവിടുന്നാണ്…

ഇപ്പോൾ അവിടെ പോകുമ്പോഴും ഒരു പ്രതേക സന്തോഷമാണ്. വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കും . ഇന്നത്തെ തിരക്കുകൾക്കും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ മറന്നുപോയെന്ന് കരുതിയിരുന്ന എത്രയോ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തും 

ഉപ്പയോടൊപ്പം ഉപ്പയുടെ റൂമിൽ ഒരുമിച്ചു താമസിച്ചിരുന്ന ആ കാലം… അന്നത്തെ ജീവിതത്തിന് ഇന്നത്തെപ്പോലെ വലിയ സൗകര്യങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ആ ദിവസങ്ങൾക്കൊരു പ്രത്യേക സുഖമുണ്ടായിരുന്നു. സങ്കടം വരുമ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കു പിയിരുന്നിരുന്ന അവിടുത്തെ കടൽത്തീരവും പള്ളിയും, അന്ന് നടന്ന വഴികളും, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പമുള്ള നിമിഷങ്ങളും… എല്ലാം ഇന്നും മനസ്സിൽ മായാതെ കിടക്കുന്നു.

അന്നത്തെ ജീവിതം എത്ര ലളിതമായിരുന്നു! വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി പ്രവാസത്തിന്റെ വഴികളിലൂടെ നടന്നുതുടങ്ങിയ കാലം. മുന്നിലുള്ള ജീവിതം എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് വലിയ ധാരണകളൊന്നുമില്ലെങ്കിലും മനസ്സിൽ പ്രതീക്ഷകളുണ്ടായിരുന്നു.

കാലം കടന്നുപോയി. ജീവിതം പല വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. എത്രയോ പുതിയ സ്ഥലങ്ങൾ കണ്ടു, എത്രയോ മനുഷ്യരെ പരിചയപ്പെട്ടു. ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി. പക്ഷേ, എന്റെ പ്രവാസത്തിന്റെ ആദ്യകാല ഓർമ്മകൾക്ക് ഇന്നും മനസ്സിൽ അതേ സ്ഥാനമാണ്.

റാസൽഖൈമയിലൂടെ വീണ്ടും കടന്നുപോകുമ്പോൾ പഴയകാലത്തിന്റെ ചില അടയാളങ്ങൾ ഇന്നും അവിടെ കാണാം. അവ കാണുമ്പോൾ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വരും. മനസ്സ് പതിയെ ആ പഴയ കാലത്തേക്ക് മടങ്ങും. 😊

ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ജീവിച്ച കാലത്തേക്കാൾ മനോഹരമായി തോന്നുന്നത്, വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴായിരിക്കും.

ഇന്ന് ഞാൻ എവിടെയെത്തി എന്നതിലുപരി, എവിടെനിന്നാണ് തുടങ്ങിയതെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് നന്ദിയും സന്തോഷവും തോന്നുന്നു.




Friday, 9 October 2026

ഒന്നാം ക്ലാസിലെ കേരള പാഠാവലി… കഥകളുടെ ലോകത്തേക്കുള്ള എന്റെ ആദ്യ ചുവടുകൾ

 


ചില പുസ്തകങ്ങൾ വെറുമൊരു പുസ്തകമല്ല. അവ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ മനോഹരമായ ചില തുടക്കങ്ങളാണ്. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങിയ പല കാര്യങ്ങളുടെയും വേരുകൾ ചെന്നെത്തുന്നത് കുട്ടിക്കാലത്തെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ അനുഭവത്തിലായിരിക്കും.

എന്റെ കാര്യത്തിൽ, കഥകളോടുള്ള ഇഷ്ടത്തിന്റെ തുടക്കം തേടിപ്പോയാൽ അത് ഒന്നാം ക്ലാസിലെ കേരള പാഠാവലിയിലെത്തും.

മരമണ്ടൻ മല്ലൻ!

ഇന്നും ആ പേര് ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ പഴയൊരു പാഠപുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ തെളിയുന്നു. അന്ന് ആ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ അതൊരു പാഠമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആ പേര് ഓർക്കുമ്പോൾ, അത് എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. കഥകളെ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങിയ ആ ചെറിയ കുട്ടിയുടെ ഓർമ്മയാണ്.

അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടിവായിക്കാൻ പഠിക്കുന്ന പ്രായം. പുസ്തകത്തിലെ ഓരോ വരിയും പതുക്കെ വായിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കാലം. അന്ന് ഒരു കഥ വായിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ കിട്ടിയിരുന്ന സന്തോഷം ഇന്നും ഓർക്കാൻ കഴിയും. കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ മനസ്സിൽ രൂപംകൊള്ളും. അവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ നമ്മുടേതുപോലെ തോന്നും. അടുത്ത പേജിൽ എന്തായിരിക്കുമെന്ന് അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയുണ്ടാകും.

ഒരുപക്ഷേ, അന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല — കഥകൾ വായിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഇത്രയേറെ ഇഷ്ടമായി മാറുമെന്ന്!

പക്ഷേ, ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നു, കഥകൾ വായിക്കാൻ ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയത് അവിടെനിന്നാണ്; ഒന്നാം ക്ലാസിലെ ആ കേരള പാഠാവലിയിൽനിന്ന്.

ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് വായിക്കാനും പഠിക്കാനും അറിവുനേടാനും എത്രയോ മാർഗങ്ങളുണ്ട്. പുസ്തകങ്ങൾക്കൊപ്പം മൊബൈലും കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റർനെറ്റുമുണ്ട്. ലോകത്തിന്റെ ഏതു കോണിലുള്ള കഥകളും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വായിക്കാം.

എന്നാൽ നമ്മുടെ ബാല്യത്തിലെ ആ ആദ്യ വായനാനുഭവത്തിന് പകരം വയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന മറ്റൊന്നുണ്ടോ?

പഴയ പാഠപുസ്തകത്തിലെ മങ്ങിയ അക്ഷരങ്ങൾക്കുപോലും ഇന്ന് വലിയ വിലയുണ്ട്. കാരണം, അവയിൽ അക്ഷരങ്ങൾ മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. നമ്മുടെ കുട്ടിക്കാലവും ആദ്യത്തെ വായനാശീലവും ഓർമ്മകളുടെ ഒരു ലോകവും അതിനുള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്ന് ഞാൻ കഥകൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാളാണെങ്കിൽ, ആ ഇഷ്ടത്തിന്റെ ആദ്യ വിത്ത് പാകിയതിൽ ഒന്നാം ക്ലാസിലെ കേരള പാഠാവലിക്കും ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട്. അന്ന് അറിയാതെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ ആ വായനയുടെ സന്തോഷം പിന്നീട് ജീവിതത്തിന്റെ പല ഘട്ടങ്ങളിലും എന്നെ പിന്തുടർന്നിരിക്കാം.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്… ആ പഴയ കേരള പാഠാവലി വീണ്ടും കൈയിൽ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ!

ഖുർആൻ എന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ…

 ഖുർആൻ എന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ…

ജീവിതത്തിൽ ചില സമയങ്ങളുണ്ട്…

എത്ര ശക്തനായിരുന്നാലും മനസ്സ് തളർന്നുപോകുന്ന നിമിഷങ്ങൾ.

ഒരുപാട് പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടും ഒന്നും മാറാത്തതുപോലെ തോന്നുന്ന ദിവസങ്ങൾ.

ആരോടും പറയാൻ കഴിയാത്ത ചില വേദനകൾ…

അത്തരം സമയങ്ങളിൽ ഞാൻ ഖുർആനിലേക്ക് തിരിയും.

ഖുർആൻ എനിക്ക് എന്റെ ആശ്വാസമാണ്.

എന്റെ മനസ്സിന്റെ കൂട്ടുകാരനാണ്.

ചിലപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ആയത്ത് തേടിയല്ല ഞാൻ ഖുർആൻ തുറക്കുന്നത്.

വെറുതെ തുറക്കും…

പക്ഷേ പലപ്പോഴും മുന്നിൽ വരുന്നത് ആ നിമിഷം എന്റെ ഹൃദയത്തിന് ആവശ്യമുള്ള വാക്കുകളായിരിക്കും.

അപ്പോൾ തോന്നും…

“ഈ വാക്കുകൾ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ?”

ഞാൻ തളരുമ്പോൾ ഖുർആൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കും:

“തീർച്ചയായും അല്ലാഹു ക്ഷമിക്കുന്നവരോടൊപ്പമാണ്.”

— അൽ-ബഖറ 2:153

വഴി കാണാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ അത് പ്രതീക്ഷ നൽകും:

“ആരെങ്കിലും അല്ലാഹുവിനെ സൂക്ഷിച്ചാൽ, അവന് ഒരു വഴി അവൻ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കും.”

— അത്തലാഖ് 65:2

അപ്പോൾ മനസ്സിലാകും…

പ്രശ്നം ഉടനെ മാറിയില്ലെങ്കിലും,

അതിനെ നേരിടാനുള്ള എന്റെ ഹൃദയത്തിന് ശക്തി ലഭിക്കുന്നു.


“നിന്റെ രക്ഷിതാവ് നിന്നെ കൈവിട്ടിട്ടില്ല; വെറുത്തിട്ടുമില്ല.”

— സൂറത്തു ദുഹാ 

എത്ര മനോഹരമായ ആശ്വാസം! ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും അല്ലാഹു നമ്മെ കൈവിട്ടുവെന്ന് തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങളുണ്ടാകാം. അത്തരം സമയത്ത് ഈ ആയത്ത് വീണ്ടും പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നു.


“നിന്റെ രക്ഷിതാവ് നിന്നെ കൈവിട്ടിട്ടില്ല; വെറുത്തിട്ടുമില്ല”


അതുകൊണ്ടാണ് പ്രയാസം വരുമ്പോൾ ഞാൻ ഖുർആനിലേക്ക് തിരിയുന്നത്.

ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ഖുർആൻ വായിക്കുകയാണോ…

അതോ ഖുർആൻ എന്റെ ഹൃദയത്തെ വായിക്കുകയാണോ എന്ന് പോലും തോന്നിപ്പോകും.

ഖുർആൻ എനിക്ക് ആശ്വാസമാണ്…

പ്രയാസം വരുമ്പോൾ ഖുർആൻ എന്നോട് സംസാരിക്കാറുണ്ട്.



Friday, 2 October 2026

നാം ആവർത്തിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ… ഒരുനാൾ നമ്മുടെ ജീവിതമാകുമോ?

ഒരു ചിന്ത… ഒരു ശീലം… ഒടുവിൽ ഒരു പുതിയ “നമ്മൾ”

നിങ്ങൾ ദിവസവും നിങ്ങളോട് പറയുന്ന വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

“എനിക്ക് കഴിയില്ല…”

“എനിക്ക് ഭാഗ്യമില്ല…”

“എനിക്ക് ഒരിക്കലും മാറാൻ കഴിയില്ല…”

ഇതേ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിക്കുമ്പോൾ അവ നമ്മുടെ മനസ്സിനെയും പെരുമാറ്റങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കുമോ?

അതുപോലെ,

“എനിക്ക് പഠിക്കാം.”

“എനിക്ക് മാറാം.”

“ഞാൻ വീണ്ടും ശ്രമിക്കും.”

എന്ന് നമ്മൾ ആവർത്തിച്ചാൽ?

ഇവിടെയാണ് ന്യൂറോപ്ലാസ്റ്റിസിറ്റി (Neuroplasticity) എന്ന തലച്ചോറിന്റെ അത്ഭുതകരമായ കഴിവ് പ്രസക്തമാകുന്നത്.

തലച്ചോർ മാറാൻ കഴിവുള്ളതാണ്.

നാം എന്തെങ്കിലും പഠിക്കുമ്പോഴും പരിശീലിക്കുമ്പോഴും ആവർത്തിക്കുമ്പോഴും തലച്ചോറിലെ നാഡീബന്ധങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കാം.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ—

നാം ആവർത്തിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ തലച്ചോർ കൂടുതൽ പരിചിതമാകുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് പരിശീലനത്തിലൂടെ ഒരു കഴിവ് മെച്ചപ്പെടുന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് ചില ശീലങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് പുതിയ ശീലങ്ങൾ രൂപപ്പെടാൻ ആവർത്തനം ആവശ്യമായി വരുന്നത്.

ചിന്ത മാത്രം മതിയോ?

അല്ല.

ഒരു നല്ല ചിന്ത കൊണ്ട് മാത്രം ജീവിതം മാറില്ല.

പക്ഷേ ഒരു നല്ല ചിന്ത നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയെയും തീരുമാനങ്ങളെയും പ്രവർത്തികളെയും സ്വാധീനിക്കാം.

“എനിക്ക് കഴിയില്ല” എന്ന് കരുതുന്ന ഒരാൾ ശ്രമിക്കാതെ പിന്മാറാം.

“എനിക്ക് പഠിക്കാം” എന്ന് കരുതുന്ന ഒരാൾ പരാജയപ്പെട്ടാലും വീണ്ടും ശ്രമിക്കാം.

അങ്ങനെ ഒരു ചെറിയ ചിന്ത പോലും ഒരു വലിയ യാത്രയുടെ തുടക്കമാകാം.

ചിന്ത → പ്രവർത്തി → ആവർത്തനം → ശീലം → മാറ്റം

ഇതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം.

“പ്രപഞ്ചം നമ്മളെ സഹായിക്കുമോ?”

The Alchemist എന്ന പ്രശസ്ത നോവലിൽ പൗലോ കൊയ്‌ലോ പറയുന്ന ഒരു ആശയമുണ്ട്:

“When you want something, all the universe conspires in helping you to achieve it.”

ശാസ്ത്രീയമായി പറഞ്ഞാൽ, ഒരു ആഗ്രഹം മാത്രം കൊണ്ട് പ്രപഞ്ചം നമുക്ക് എല്ലാം നേടിത്തരുമെന്ന് പറയാനാവില്ല.

പക്ഷേ ഒരു ലക്ഷ്യം മനസ്സിൽ വ്യക്തമായാൽ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അവസരങ്ങൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും. നാം കൂടുതൽ പഠിക്കുകയും ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യാം.

അപ്പോൾ ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് തോന്നും—

“പ്രപഞ്ചം എനിക്ക് വഴിയൊരുക്കുകയാണ്.”

ഒരുപക്ഷേ, ആ വഴിയൊരുക്കുന്നതിൽ വലിയൊരു പങ്ക് വഹിക്കുന്നത് മാറിയ നമ്മുടെ തന്നെ മനസ്സും പ്രവർത്തികളുമായിരിക്കാം.

ഒടുവിൽ…

കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷമായി നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനോട് എന്താണ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?

“എനിക്ക് കഴിയില്ല…”

അതോ…

“ഞാൻ പഠിക്കും. ഞാൻ മാറും. ഞാൻ വീണ്ടും ശ്രമിക്കും.”

ഓർക്കുക—

നല്ല ചിന്തകൾ ജീവിതത്തെ മാന്ത്രികമായി മാറ്റില്ല.

പക്ഷേ അവ നമ്മളെ മാറ്റാൻ സഹായിക്കും.

നമ്മൾ മാറുമ്പോൾ നമ്മുടെ തീരുമാനങ്ങൾ മാറും.

തീരുമാനങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ പ്രവർത്തികൾ മാറും.

പ്രവർത്തികൾ മാറുമ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശയും മാറാം.

അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഒരു ചെറിയ നല്ല ചിന്ത തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.

അതനുസരിച്ച് ഒരു ചെറിയ പ്രവൃത്തി ചെയ്യൂ.

വീണ്ടും ചെയ്യൂ…

വീണ്ടും ആവർത്തിക്കൂ…

ഒരുപക്ഷേ, നിങ്ങൾ സ്വപ്നം കാണുന്ന പുതിയ “നിങ്ങൾ”, ഇന്നത്തെ നിങ്ങളുടെ ചെറിയ ചിന്തകളിൽ നിന്നായിരിക്കും പതുക്കെ രൂപപ്പെടുന്നത്....



Thursday, 1 October 2026

പ്രവാസം 18ആം വർഷം

 പ്രവാസം 18 ആം വർഷത്തിൽ 

18 വർഷം…

പറയുമ്പോൾ ഒരു സംഖ്യ മാത്രമാണ്.

പക്ഷേ ആ 18 വർഷത്തിനുള്ളിൽ എത്രയോ രാവുകളും പകലുകളും, സന്തോഷങ്ങളും വിഷമങ്ങളും, വരവുകളും യാത്രകളും, പ്രതീക്ഷകളും നിരാശകളും ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ട്.

18 വർഷം മുമ്പ് പ്രവാസം എന്നത് മനസ്സിൽ ഒരു ജോലി, ഒരു ശമ്പളം, വീട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്ന പണം… അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

പക്ഷേ വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ മനസ്സിലായി…

പ്രവാസം പണം സമ്പാദിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതം മാത്രമല്ല.

പ്രവാസം നമ്മളെ തന്നെ പതുക്കെ മാറ്റിയെടുക്കുന്ന ഒരു ജീവിതമാണ്.

നമ്മൾ നാട്ടിൽ നിന്ന് അകലുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ജീവിതത്തിലെ പല ചെറിയ നിമിഷങ്ങളും നമ്മൾക്ക് നഷ്ടമാകുന്നു.

മക്കളുടെ വളർച്ച…

വീട്ടിലെ ചെറിയ ആഘോഷങ്ങൾ…

ബന്ധുക്കളുടെ ഒത്തുചേരലുകൾ…

സുഹൃത്തുക്കളുടെ കൂടിക്കാഴ്ചകൾ…

പലപ്പോഴും നമ്മൾ അതെല്ലാം ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലൂടെ മാത്രം കാണുന്നു.

ഒരു കുഞ്ഞ് ആദ്യമായി നടക്കുന്നത് കാണാതെ പോയ അച്ഛന്മാർ…

മക്കളുടെ സ്കൂൾ പരിപാടികൾക്ക് എത്താൻ കഴിയാത്ത ഉപ്പമാർ…

മാതാപിതാക്കളുടെ പ്രായം കൂടുന്നത് ദൂരെയിരുന്ന് മാത്രം മനസ്സിലാക്കുന്ന മക്കൾ…

ഇതെല്ലാം പ്രവാസത്തിന്റെ കണക്കിൽ വരാത്ത നഷ്ടങ്ങളാണ്.

എന്നിട്ടും പ്രവാസി പരാതിപ്പെടാറില്ല.

കാരണം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്തയായിരിക്കും —

“എന്റെ കുടുംബത്തിന് നല്ലൊരു ജീവിതം വേണം.”

അതിനുവേണ്ടിയാണ് ചൂടിലും, തിരക്കിലും, ഏകാന്തതയിലും അവൻ ജോലി ചെയ്യുന്നത്.

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശമ്പളം കൂടിയേക്കാം.

വീട് വലുതായേക്കാം.

ജീവിതസൗകര്യങ്ങൾ കൂടിയേക്കാം.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചു കിട്ടുകയില്ല…

കടന്നുപോയ സമയം.


18 വർഷത്തെ പ്രവാസജീവിതം പിന്നിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് അതാണ്.

ഞാൻ ഇവിടെ എന്തൊക്കെയോ നേടി.

അതോടൊപ്പം എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

എങ്കിലും ഈ പ്രവാസം എന്നെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു.

മനുഷ്യരെ മനസ്സിലാക്കാൻ…

ബന്ധങ്ങളുടെ വില മനസ്സിലാക്കാൻ…

പണത്തിന്റെ വില മനസ്സിലാക്കാൻ…

ഏകാന്തതയെ നേരിടാൻ…

പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതിരിക്കാൻ…


പ്രവാസി നാട്ടിൽ നിന്ന് അകലെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും നാട്ടിലായിരിക്കും.

18 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും…

നാട്ടിലേക്കുള്ള ഓരോ യാത്രയും മനസ്സിൽ വലിയ സന്തോഷമുണ്ടാക്കും. 

കാരണം ചില യാത്രകൾ വെറും യാത്രകളല്ല…

അത് നമ്മൾ നമ്മളിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു പോകുന്ന യാത്രകളാണ്.


Thursday, 27 November 2025

അവധിക്കാലം

 കുട്ടിക്കാലത്ത് സ്കൂൾ അവധി വരുമ്പോ ഉമ്മാന്റെ വീട്ടിലേക്കു വിരുന്ന് പോകുക എന്നുവച്ചാൽ പെരുന്നാൾ വന്ന പോലെയായിരുന്നു, പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു. ഉമ്മയും അനിയന്മാരും പോകുമ്പോ എന്നെ കൊണ്ടുപോകില്ല മദ്രസ ഉള്ളതോണ്ട്😔. പിന്നെ വ്യാഴാഴ്ച ഉച്ചരിയണവരെ കാത്തിരിപ്പാണ്. ഹസ്സമായോ സകീർ മാമയോ വിളിക്കാൻ വരുന്നതും കാത്തു ഞാൻ റോഡിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കും. ഹസമാമ വരുമ്പോ പോപിൻസ് മുട്ടായികൊണ്ടുവരും പിന്നെ അവരോടൊപ്പം വട്ടകുളത്തേക്ക് ഉമ്മാന്റെ വീട്ടിലേക്കു. അവിടെ എത്തിയാ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു സന്തോഷമാണ്..😊

രാത്രി എല്ലാരും കൂടി നടോകത്താണ് കിടന്ന്‌ ഉറങ്ങണത്.  നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ മെല്ലെ കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കും അപ്പൊ ഒരു കുഞ്ഞു വെളിച്ചം കാണാം അത് ചുമരിലെ മക്ക മദീന ഫോട്ടോ ൻറെ അടുത്തുള്ള ഒരു കുഞ്ഞു ബൽബിന്റെ വെളിച്ചമാണ്.  അതു കാണുമ്പോതന്നെ സന്തോഷമാണ് കാരണം ഞാനിപ്പോ വട്ടംകുളത്താണ് എന്നുള്ള സന്തോഷം. എന്നും ഉണരുമ്പോ ഈ വെളിച്ചം കണ്ടെങ്കി എന്നാഗ്രഹിക്കും. കോലായിലെ നീളം തിണ്ടിമ്മേ ഇരുന്നോണ്ടുള്ള ചായകുടി മറ്റമ്മടെ ദോശയും മുളകിട്ട മീൻകറിയും മറ്റമ്മ ഇണ്ടാക്കുന്ന ഈന്തും പിടിയും കൈ പത്തിരിയും ഇറച്ചി കറിയും 😋 എത്ര രസമായിരുന്നു.  എല്ലാവരും കൂടി കുന്നത് പോയി ചങ്കുരുനി പഴം പറിക്കാൻ പോകും,  യന്തക്കചാർ കിട്ടുന്ന കടയും കുന്നതാണ്. അതെന്താ ചാകുരുനി പഴവും ഈന്ത മരവും നമ്മടെ അവിടെ ഇല്ലാത്തത് 🤔 ഞാൻ ചിന്തിക്കും എന്നാലും ഇവരെന്താ പുളിയച്ചാറിനെ യെന്തക്കചാർ എന്ന് പറയുന്നത്....

‏വലിയ വിഷമത്തോടെയാണ് പിന്നെ അവിടുന്ന് വീട്ടിലേക് പോരുന്നത്. പോരുമ്പോ മറ്റമ്മയും വല്ലിപ്പയും കീശയിൽ പൈസ വെച്ചു തരും.. വീട്ടിലെത്തിയാ കുറച്ചു ദിവസം വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം ആണ്😔 

കുറച്ചൂസം. പിന്നെ എൻറെ സംസാരം ഒക്കെ മാറിണ്ടാവും ഓന് ഓള് മടാള് എടായി തുടങ്ങിയ വാക്കുകളൊക്ക പറയാൻ തുടങ്ങും 😁 

നിറമുള്ള ഓർമ്മകൾ 😊

Wednesday, 26 November 2025

പേന

 വെള്ളയും നീലയും നിറമുള്ള റെയ് നോൽഡ്സ് പേന കൊണ്ട് എഴുതാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന കുട്ടിക്കാലമായിരുന്നു എന്റേത് 😊എന്നും രണ്ട് രൂപയുടെ സ്റ്റിക്ക് പെന്നായിരുന്നു എനിക്ക്😔

ലതേച്ചി ടെ ട്യൂഷൻ ക്ലാസ്സിലെ പരീക്ഷയിൽ ഫസ്റ്റ് കിട്ടിയപ്പോ ചേച്ചി കറുപ്പ് റൊട്ടോമാക് പേന സമ്മാനമായി തന്നപ്പോഴുണ്ടായ സന്തോഷം..😊

ഒരിക്കെ മറ്റമ്മാടെ (ഉപ്പാന്റെ ഉമ്മ )കയ്യിൽ ഒരു പേന കണ്ടു തിരിച്ചാൽ നിബ് പുറത്തുവരുന്ന ബഹ്‌റൈൻറെ കൊടിയുള്ള പേന.  കൊച്ചുപ്പ ഗൾഫിന്ന് വന്നപ്പോ മറ്റമ്മാക് കൊടുത്തതാത്രെ.  അത് കൊണ്ട് എഴുതണന്ന്‌ വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു, ഒരു നല്ല മഴയുള്ള ദിവസം ട്യൂഷന് പോകുമ്പോ മറ്റമ്മാട് ചോദിച്ചു പേനയില്ല ഇങ്ങടെ കയ്യിലുള്ള പേന തരുമോന്ന്.  മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ മറ്റമ്മ പേന തന്നു, വന്നാ തിരിച്ചു തരണമെന്നും പറഞ്ഞു. വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ബുക്കും പേനയും കവറിലിട്ടു ലതേച്ചീടെ വീട്ടിലേക് ട്യൂഷന് പോയി. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വലിയ ആളാവന്നു വിചാരിച്ചു കവർ തുറന്നു പേന എടുക്കാൻ.  എത്ര തപ്പിയിട്ടും പേന കാണുന്നില്ല. പടച്ചോനെ ഇതെവിടെപ്പോയി എന്ന ആതിയിൽ ബുക്ക്‌ മുഴുവൻ പുറത്തെടുത്തു കവർ കുടഞ്ഞു നോക്കി, ഇല്ല പേനയില്ല കവർ ശരിക്കും നോക്കിയപ്പോ കവറിന്റെ മൂലക്കെ ഒരോട്ട 😔 പോയി പേന പോയി,  കനത്ത മഴയിലും ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞ് വന്ന വഴി മൊത്തം തപ്പി,  പാമ്പു കാവിന്റ അവിടെ കുത്തി ഒലിച്ചു വരുന്ന വെള്ളത്തിൽ എല്ലാം കയ്യിട്ട് ഇളക്കി നോക്കി, പേന കിട്ടിയില്ല 😔 മറ്റമ്മാട് ഇനി ഞാൻ എന്ത്‌ പറയും പടച്ചോനെ എന്ന ആതിയിലാണ് അന്ന് വീട്ടിപോയത്. ..പിന്നെ എന്തൊക്കെയാവോ നടന്നത്....

നിറമുള്ള ഓർമ്മകൾ 😊