കമ്പനിക്ക് ഒരു പുതിയ കോണ്ട്രാക്റ്റ്.. ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു പഴയ സൂക്ക് പൊളിക്കണം.. പുതിയ ഒരു ബിൽഡിങ് വരുന്നു..
സൈറ്റിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ വർക്ക് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. അപ്പോഴാണ് ആ പഴയ തപാൽപ്പെട്ടി ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
ചുവന്ന ചായത്തിന്റെ പല അടരുകൾക്കു താഴെ തുരുമ്പുണ്ടായിരുന്നു. താഴത്തെ വാതിലിന്റെ അരികുകൾ ദ്രവിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു കാലത്ത് ദൂരങ്ങളിലിരുന്ന് മനുഷ്യർ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ച പ്രണയത്തിന്റെയും സ്വപ്നങ്ങളുടെയും കാവൽപ്പുരയായിരിക്കണം.. ആ പെട്ടി.. .
വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ, മുറിയിലെ മറ്റൊരാളിൽനിന്നു വാങ്ങിയ പേനകൊണ്ട് വിലാസമെഴുതി, സ്റ്റാമ്പ് ഒട്ടിച്ച്, “എനിക്ക് ഇവിടെ സുഖമാണ്” എന്നൊരു വാചകം എഴുതി അയക്കാൻ , എത്ര ദൂരം നടന്നു വന്നവരുണ്ടാകും.. കത്ത് മുഴുവനായി വീണോ എന്നുറപ്പിക്കാൻ ആ ചെറിയ വിടവിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി വിരൽ കടത്തിയവരുമുണ്ടാകും... .മനുഷ്യർ ഫോണിലേക്കും മൊബൈലിലേക്കും ഒക്കെ മാറിയപ്പോൾ, ആരും വരാതെ ആ പഴയ പെട്ടി ഒടുവിൽ വഴിയോരത്ത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു വൃദ്ധനെപ്പോലെ യായി മാറിയതായിരിക്കണം..
രണ്ടുപേർ തപാൽ പെട്ടിയുടെ അടിഭാഗം ഇളക്കി, അല്പം ചെരിച്ച് താഴെവച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ദ്രവിച്ച വാതിലിന്റെ കൊളുത്ത് വിട്ടത്.
പൊടിയും തുരുമ്പിന്റെ ചെറുകഷണങ്ങളും താഴെ വീണു. അവയ്ക്കൊപ്പം, ഉള്ളിലെ ഒരു വിടവിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന കുറച്ചു കത്തുകളും..
ഒരാൾ അവ എടുത്ത് അടുത്തുള്ള പലകപ്പുറത്തു വച്ചു.
രണ്ടെണ്ണത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ മാഞ്ഞിരുന്നു. മൂന്നാമത്തേതിൽ മങ്ങിയ നീലമഷിയിൽ ഒരു വിലാസം വായിക്കാമായിരുന്നു.
ശ്രീലത
തോട്ടത്തിൽ വീട്
ചെർപ്പുളശ്ശേരി
പാലക്കാട്, കേരള. ഇന്ത്യ.
പിൻകോഡ് എല്ലാം മങ്ങിയിരുന്നു.. ..
നാട്ടിലെ അഡ്രസ്സ് കണ്ടപ്പോൾ ആകാംഷയായി.. .
കവറിന്റെ ഒരു വശം കാലപ്പഴക്കത്തിൽ തുറന്നിരുന്നു. ഉള്ളിലെ കടലാസിന്റെ മടക്കുകളിൽ ചെറിയ കീറലുകൾ. അതു പുറത്തെടുക്കുമ്പോൾത്തന്നെ പൊടിഞ്ഞുപോകുമോ എന്നു തോന്നി.
“ നോക്ക്. ആരുടേതാണെന്ന് അറിയാമല്ലോ,” കൂടെയുണ്ടായിരുന്നയാൾ പറഞ്ഞു.
മറ്റൊരാളുടെ കത്ത് വായിക്കുന്നതിലെ മടി കൊണ്ട് ആദ്യം തുറന്നില്ല...
പക്ഷേ, കടലാസ് നിവർത്തിയപ്പോൾ ആദ്യം കണ്ണിൽപ്പെട്ടത് മറ്റൊന്നാണ്.
“പ്രിയപ്പെട്ടവളേ…”
അതിനു താഴെ, കുറച്ചുകൂടി അമർത്തിയെഴുതി അടി വരയിട്ട ഒരു വരി:
“ഇനി ഒരു ആറുമാസം കൂടി നീ കാത്തിരിക്കണം.”
അത്രയും വായിച്ചപ്പോൾ അത് മുഴുവൻ വായിച്ചാലോ എന്നൊരു തോന്നൽ..
പ്രിയപ്പെട്ടവളേ,
നിനക്കും മക്കൾക്കും സുഖം തന്നെയല്ലേ? അമ്മയുടെ കാലുവേദന എങ്ങനെയുണ്ട്? കൊയ്ത്തിനും പുറം പണിക്കും അമ്മയോടു പോവരുതെന്ന് പറയണം. പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ലെന്നറിയാം. എന്നാലും നീ പറയണം.
ഇന്നേക്ക് ഞാൻ നാട്ടിൽനിന്നു പോന്നിട്ട് ഒന്നര വർഷമായി. ഇവിടെ ചില ദിവസങ്ങൾ തീരാൻ വലിയ പാടാണ്. എന്നിട്ടും ഒന്നര വർഷം കഴിഞ്ഞെന്നു വിശ്വസിക്കാൻ വയ്യ.
ഹബീബ്ക്ക കഴിഞ്ഞ മാസം റൂമിൽ വന്നിരുന്നു. നീ കൊടുത്തയച്ച കത്തുകൾ കിട്ടി. ചെറിയവൾ താഴെ വരച്ച പൂവും കണ്ടു. അതു പൂവാണെന്ന് നീ എഴുതിയതുകൊണ്ടാണ് മനസ്സിലായത്. അവളോട് അതു പറയണ്ട. അച്ഛന് നല്ല ഇഷ്ടമായെന്നു പറഞ്ഞാൽ മതി.
മോൻ ഇപ്പോഴും ഉറക്കത്തിൽ കാലെടുത്ത് നിന്റെ മേലിടാറുണ്ടോ? അവന്റെ അടുത്ത് എനിക്കും കുറച്ചു സ്ഥലം ബാക്കിവയ്ക്കാൻ പറയണം...
തോട്ടത്തിലെ രവിമാഷുടെ മോളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞെന്നറിഞ്ഞു. ഹബീബ്ക്ക നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു.
ഇവിടെ ജോലി കുറച്ച് കൂടുതലാണ്. ലീവ് ഉടനെ കിട്ടില്ലെന്നാണു പറയുന്നത്. നീ വിഷമിക്കണ്ട. ഇനി ഒരു ആറുമാസം കൂടി കാത്തിരിക്കണം. ഞാൻ വരും.
കഴിഞ്ഞ കത്തിൽ നീ ചോദിച്ചില്ലേ, എന്നെ ഓർക്കാറുണ്ടോ എന്ന്.
അതിനു മറുപടി എഴുതാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറേനേരമായി. എന്ത് എഴുതണം എന്ന് എനിക്കറിയില്ല..
ഇവിടെ മുറിയിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഭിത്തിയിലേക്കു തിരിഞ്ഞുകിടക്കും. നീ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഇങ്ങനെ തിരിഞ്ഞുകിടക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു. എന്റെ തോളിൽ പിടിച്ച് നിന്റെ നേരെ തിരിക്കുമായിരുന്നു. ചില രാത്രികളിൽ ഇപ്പോഴും ആ കൈ തോളിൽ വന്നു തൊടുന്നതുപോലെ തോന്നും.
അവിടെന്ന് പോന്ന ദിവസം, നീ വാതിലിനു പിന്നിൽനിന്നു കരഞ്ഞത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചതാണ്. ഒന്നുകൂടി അടുത്തുവന്നിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കു പോകാൻ പറ്റുമായിരുന്നില്ല... പാടത്തെ വരമ്പിൽ നിന്ന് ഞാൻ നിന്നെ കുറെ വട്ടം തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിരുന്നു.. അപ്പോഴത്തെ നെഞ്ചിലെ ഭാരം ഇതെഴുതുമ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല..
നിന്റെ ചൂട് ഇപ്പോഴും എന്റെ നെഞ്ചിലുണ്ട്, ശ്രീ .
ഈ കത്ത് കിട്ടിയാൽ രാത്രി മക്കളെ ഉറക്കിയിട്ട് ഒന്നുകൂടി വായിക്കണം. എന്നിട്ട് നമ്മുടെ വടക്കേ ജനൽ തുറന്നുനോക്കണം...
മാവിൻചുവട്ടിൽ ഞാൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടെന്നു വിചാരിച്ചാൽ മതി.
ആ പഴയ പായയും വിരിച്ച്....
“കുട്ടികൾ ഉറങ്ങട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞ് നീ എന്നെ കാത്തിരുത്താറില്ലേ? പിന്നെ പതുക്കെ വന്നു കിടന്നിട്ട്, ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഓരോന്നു ചോദിക്കും. എനിക്കറിയാത്ത നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പേരൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞുതരും. നീ വിശ്വസിക്കും... ഇവിടെയും ചില സമയത്ത് ജോലി തീരാൻ പാതിരയാവും.. കമ്പനി ബസ്സ് വരാൻ പിന്നെയും കാത്തിരിക്കണം.. ആ സമയത്ത് ഞാൻ ആകാശം നോക്കി കിടക്കും.. ഇവിടത്തെ നക്ഷത്രങ്ങൾക്ക് എല്ലാം അറബി പേരാണ്... നമ്മൾ ഒരു മിച്ചു കണ്ട നക്ഷത്രത്തിന് അറബിയിലും മലയാളത്തിലും പേർ.. നമ്മളെ പോലെ,, ഒരു മനസ്സ് ആണെങ്കിലും രണ്ടു പേരുകൾ .. അല്ലേ ശ്രീ ..
ഇത്തവണ വന്നാൽ നമുക്കു മലമ്പുഴയ്ക്കു പോകണം. കഴിഞ്ഞ തവണത്തെപ്പോലെ പിന്നെയാകട്ടെ എന്നു പറയില്ല. മക്കളെയും കൂട്ടാം. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തൊക്കെ ഇരിക്കാം.... നീ പറഞ്ഞ പോലെ തിരിച്ചു പോരാൻ ഞാൻ ധൃതി കൂട്ടില്ല...
ഇന്നലെ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ പോയി. സൂചിയിൽ നൂലു കോർക്കാനിരുന്നപ്പോൾ നിന്നെ ഓർത്തു. ഞാൻ ഇട്ടുനിൽക്കുന്ന ഷർട്ടിൽ നീ ബട്ടൺ തുന്നിത്തരാറില്ലേ? നിന്റെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മവയ്ക്കുമ്പോൾ, “അടങ്ങി നിൽക്ക്, സൂചി കൊള്ളും” എന്നു പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ കൊതിയായി എനിക്ക്..
പിന്നെ, വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ എഴുതുമ്പോൾ നിന്റെ കാര്യം കൂടി എഴുതണം. കഴിഞ്ഞ കത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും വിശേഷമുണ്ട്. നീ നേരത്തിനു ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുപോലും പറഞ്ഞില്ല... കഴിഞ്ഞ തവണ വരുമ്പോൾ എല്ലും തോലുമായി നിൽക്കുന്ന നിന്നെ കണ്ടു എന്റെ ചങ്ക് തകർന്നു പോയിരുന്നു .. നീ നിന്നെയും നോക്കണം...
മക്കളെ വഴക്കു പറഞ്ഞാലും അടിക്കരുത്.
ഇനി ആറുമാസം മാത്രം.. .
നിന്റെ സ്വന്തം,
ശ്രീയേട്ടൻ.
കത്ത് മടക്കാൻ എനിക്കു കുറച്ചുനേരമെടുത്തു. വലിയൊരു നെടുവീർപ്പിട്ടു..
അതു കിട്ടേണ്ടിയിരുന്ന രാത്രിയിൽ ചെർപ്പുളശ്ശേരിയിലെ ഏതോ വീട്ടിലെ വടക്കേ ജനൽ തുറന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ ചിന്ത....
കവറിലെ തീയതി പൂർണമായി തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വായിക്കാനായ അക്കങ്ങളും മറ്റ് കത്തുകളൊക്കെ നോക്കി ഒരാൾ പറഞ്ഞു:
"കടലാസിന്റെ പഴക്കവും അക്ഷരവും ഒക്കെ നോക്കുമ്പോൾ ഏതാണ്ട് നാല്പത് വർഷമെങ്കിലും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും.."
കത്ത് ഒരു വൃത്തിയുള്ള കവറിലാക്കി ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു കാറിൽ വെച്ചു..
തിരികെ റൂമിലേക്ക് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ മനസ്സ് മുഴുവൻ ആ കത്തായിരുന്നു..
ആ കത്തിലെ കുട്ടികൾ വളർന്നിട്ടുണ്ടാകും. ഒരു പക്ഷേ മുറ്റത്തെ ആ മാവു മുറിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. പഴയ വീടിന്റെ സ്ഥാനത്തു പുതിയൊരു വീടു വന്നിട്ടുണ്ടാകാം....
ശ്രീയേട്ടൻ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടുണ്ടാകും.
എന്തായാലും അടുത്ത തവണ പോകുമ്പോൾ അവരെ കണ്ടു പിടിച്ചു കൊടുക്കണം..
ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഈ കത്ത് വായിച്ച്, “അന്ന് എന്തൊക്കെയാ എഴുതിവിട്ടിരുന്നത്!” എന്നു പറഞ്ഞ് അവർക്ക് ചിരിക്കാമല്ലോ..
അങ്ങനെ അവധിക്ക് നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ ഒരു ദിവസം ചെർപ്പുളശ്ശേരിയിലേക്കിറങ്ങി.
കൈയിലുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു വീട്ടുപേരും ഒരു ശ്രീലത എന്ന പേരും മാത്രമായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിനടുത്തുള്ള കടയിൽ ചോദിച്ചു. ഓട്ടോക്കാരോടൊക്കെ ചോദിച്ചു. പഴയ പോസ്റ്റോഫീസിനടുത്ത് അന്വേഷിച്ചു...
“ഏതു ശ്രീലത?”
“ഭർത്താവിന്റെ പേരെന്താ?”
“ശ്രീധരനായിരിക്കും.. "
പലരും അറിയില്ലെന്ന് തല കുലുക്കി.. .
ഒരു ചായക്കടയിൽ ഇരുന്നിരുന്ന പ്രായമായ ആളാണ് ഒടുവിൽ അവിടെ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ തിരികെ വിളിച്ചത്.. .
“അതെ തോട്ടത്തിലാന്നല്ലേ പറഞ്ഞേ.. … പണ്ട് ഗള്ഫിൽ ആയിരുന്ന ഒരാളുടെ വീടുണ്ട്... ആ വഴിക്കൊന്നു ചോദിച്ചുനോക്ക്.”
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ പോയി. പിന്നെയും രണ്ടുമൂന്നിടത്തു ചോദിക്കേണ്ടിവന്നു.
ഒടുവിൽ ഒരു പാടത്തിന്റെ അരികില് ഉള്ളിലേക്ക് ആയി ഒരു കൈ വഴിയുടെ അറ്റത്ത് ഓടിട്ട ഒരു പഴയ വീട് കണ്ടു. മുൻഭാഗം പുതുക്കിയിരുന്നു. മുറ്റത്തിന്റെ അരികിൽ വലിയ ഒരു മാവുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ താഴ്ന്ന കൊമ്പിൽ പഴയൊരു പൊട്ടിയ ഊഞ്ഞാൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.. മുന്നിൽ ഒരു തുളസിത്തറയുണ്ട്.. ചരൽ നിറഞ്ഞ മുറ്റം..
വീട്ടിലേക്കു കയറുന്നതിനു മുമ്പ് ഞാൻ ആ മാവിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ ഒരു കുട്ടി ഇറങ്ങി വന്നു.. .
“ശ്രീലതയുടെ വീടാണോ?”
“. ആരാണ്?”
“ഞാൻ കുവൈത്തിൽനിന്നാണ്. …”
മൂത്തമ്മേ വിളിച്ചു ആ കുട്ടി അകത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയി..
അകത്തുനിന്നു പതുക്കെയുള്ള കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു.
നരച്ച മുടി പിന്നിലേക്കൊതുക്കി, നേരിയ കോട്ടൺ സാരിയുടെ തുമ്പുകൊണ്ട് കൈ തുടച്ചുകൊണ്ട് ഒരു അമ്മ വന്നു നിന്നു.
“കുവൈത്തിൽനിന്നാണോ?”
“അതെ.”
അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ആകാംഷ..
“ കയറി ഇരിക്കൂ.”
എവിടെനിന്നു തുടങ്ങണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ ഇരുന്നു.
തപാൽപ്പെട്ടിയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു. അതു മാറ്റിയതിനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ കിട്ടിയ കവറുകളെക്കുറിച്ചും വിലാസം കണ്ടതിനെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു.
അവർ ഇടയ്ക്കൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.
കവർ നീട്ടിയപ്പോൾ രണ്ടു കൈകളും നീട്ടി കത്ത് വാങ്ങി.
വിലാസത്തിനു മുകളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി.. കത്ത് തുറന്നു അടുത്തുപിടിച്ചു നോക്കി. പിന്നെ അല്പം അകറ്റി.
അവർ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ പടിയിൽ നിന്നും കണ്ണട കൈ എത്തിച്ചു എടുത്തു..
അവരുടെ വിരൽ അപ്പോഴും ആ പേരിനുമുകളിലായിരുന്നു.
“ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്താട്ടോ.”
ഒരു സംശയവും അവരുടെ ശബ്ദത്തിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“എന്റെ പേര് എഴുതുമ്പോൾ ‘SREE’ കുറച്ചു വലുതായിട്ടാ എഴുതുക.”
അവർ കവറിൽനിന്നു കത്തു പുറത്തെടുത്തു. മടക്കു തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ കൈ വിറച്ചു...
ഞാൻ സഹായിക്കാനായി കൈ നീട്ടി.
എന്നാലും അവർ സ്വയം തുറന്നു.
ആദ്യവരി നോക്കി ഏറെനേരമിരുന്നു.
പിന്നെയാണ് എന്നോടു ചോദിച്ചത്:
“ഇതിൽ വരുമെന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ടോ?
അവരുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു..
"എനിക്കിത് കാണുന്നില്ല.. മോൻ ഒന്നു വായിച്ചേ.. ”
അമ്മ ആരെ കൊണ്ടെങ്കിലും വായിപ്പിച്ചാ മതി..
"ഇവിടെ ആരും ഇല്ല കുട്ടിയെ എല്ലാവരും അവരവരുടെ കാര്യം നോക്കി ഓരോ തിരക്കിൽ അല്ലേ.. "
ഞാൻ കത്ത് വാങ്ങിക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി..കാഴ്ചകളെ മറച്ച് ആ രണ്ടു കണ്ണും നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞിരുന്നു . ..
"വരുമെന്നു എഴുതിയിട്ടുണ്ടോ?"
'ഉണ്ട്!'
“എപ്പോഴാ?”
എന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നു.
“ആറുമാസം കഴിഞ്ഞിട്ട്.”
അവർ തലകുനിച്ചു. കുറെ നേരത്തേക്ക് അവർ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.. ഇടയ്ക്ക് കണ്ണ് ഒന്നു തുടച്ചു..
പുറത്തെ പടിക്കൽ നിന്ന് പഴയത് കൊടുക്കാനുണ്ടോ എന്നു ആരോ രണ്ടു മൂന്ന് തവണ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു നടന്നു പോയി.. . അകത്തെ മുറിയിൽ ഒരു ക്ലോക്ക് അടിച്ചു...ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു ബസ്സ് വന്നു നിൽക്കുന്നതും പോവുന്നതിന്റെയും ശബ്ദം കേട്ടു.. മാവിൻ കൊമ്പത്തിരുന്നു ഇരു കാക്ക നിർത്താതെ കരയുന്നുണ്ട്..
ആ ശബ്ദങ്ങളൊക്കെ തീർന്നിട്ടും അവർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഒടുവിൽ കത്തിൽനിന്നു കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു:
“അവസാനം കിട്ടിയ കത്തിലും ഏഴു മാസം കഴിഞ്ഞാൽ വരാം എന്നായിരുന്നു.. പിന്നെ വന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം തെക്കേ വീട്ടിലേക്കു വന്ന ഫോൺ വന്നു.. ബസ്സ് മറിഞ്ഞ് കത്തി മരിച്ചൂന്ന്....
ആദ്യമൊന്നും എന്നോടു പറഞ്ഞില്ല, ആളുകൾ വരുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ അമ്മയ്ക്കെന്തെങ്കിലും ആണെന്നാ ഞാൻ വിചാരിച്ചത്.”
അവർ സാരിത്തുമ്പ് നിവർത്തി അതിലേക്ക് വെറുതെ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു..
“ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരലൊന്നും അന്ന് നടന്നില്ല. അവിടെത്തന്നെ അടക്കി.”
ഞാൻ ചുമരിലെ ഫോട്ടോയിലേക്കു നോക്കി.
മുപ്പതോ മുപ്പത്തഞ്ചോ വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ. കട്ടിയുള്ള മീശ. സ്റ്റുഡിയോയിൽ ഫോട്ടോയെടുക്കാനിരിക്കുമ്പോഴുള്ള ചെറിയ ഗൗരവം മുഖത്ത്.
“അവസാനമായിട്ട് അങ്ങനെ കാണണ്ട എന്നു ഞാൻ വിചാരിച്ചു.. ഏഴ് മാസം കഴിഞ്ഞാ വരുമായിരിക്കും.. എന്നൊരു വിചാരത്തിൽ കുട്ടിയെ, ഇത് വരെ ഒക്കെ എത്തി..അത്രയും പറഞ്ഞു അവർ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.. കണ്ണിൽ നിന്നും ആ ചുളിഞ്ഞ കവിളിലൂടെ ഒരു നീർച്ചാൽ ഒഴുകി ഇറങ്ങുന്നു..
കത്തിലേക്ക് ഒന്നൂടെ നോക്കിയിട്ട് അവർ പറഞ്ഞു..
“മോൾക്ക് അന്ന് നാലു വയസ്സാ. അച്ഛൻ മരിച്ചെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ അവൾക്കെന്തു മനസ്സിലാവാനാ . വരുന്നവരോടെല്ലാം അച്ഛൻ വിമാനം കയറിയോ എന്നു ചോദിക്കും.”
എന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും കത്തിലെ ആ വരിയിലേക്ക് പോയി..
"..........അതു പൂവാണെന്ന് നീ എഴുതിയതുകൊണ്ടാണ് മനസ്സിലായത്. അവളോട് അതു പറയണ്ട. അച്ഛന് നല്ല ഇഷ്ടമായെന്നു പറഞ്ഞാൽ മതി....."
“മോൾ ഇപ്പോൾ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“അവൾക്ക് രണ്ടു കുട്ടികളായി. മൂത്ത കുട്ടിക്ക് അവളുടെ അച്ഛന്റെ അതേ ചിരിയാ.”
അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു തെളിച്ചമുണ്ടായി.
“ഒന്നു വായിച്ചുതരാമോ? കണ്ണട വച്ചാലും ഈ മങ്ങിയതൊന്നും എനിക്കു ശരിക്കു കാണില്ല.”
ഞാൻ അവരുടെ മുന്നിലിരുന്നു വായിച്ചു...
ആദ്യമായി വായിച്ചപ്പോഴുണ്ടായ കൗതുകം ഇപ്പോഴില്ലായിരുന്നു. ഓരോ വരിയിലും സങ്കട കടൽ.. പതുക്കെയാണ് വായിച്ചത്.
മകൾ വരച്ച പൂവിന്റെ കാര്യം വന്നപ്പോൾ അവർ ചിരിച്ചു.
“അതു പൂവൊന്നുമായിരുന്നില്ല. അവളെന്തോ കുത്തിവരച്ചതാ. ഞാൻ പൂവാണെന്നെഴുതി.”
പിന്നെ ഞാൻ വടക്കേ ജനലിന്റെ ഭാഗത്തെത്തി...
വായന നിർത്തണമോ എന്നു തോന്നി.
“വായിച്ചോളൂ,” അവർ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ വായിച്ചു.
"...മാവിൻചുവട്ടിൽ ഞാൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടെന്നു വിചാരിച്ചാൽ മതി....ആ പഴയ പായയും വിരിച്ച്....
അവർ കണ്ണു തുടച്ചു ചോദിച്ചു..
“ആ മാവു കണ്ടോ, വരുമ്പോൾ?”
“കണ്ടു.”
“അദ്ദേഹം നട്ടതാ.”
പിന്നെ, എനിക്കു കേൾക്കാൻവേണ്ടിയാണോ എന്ന് സംശയം തോന്നുംവിധം പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അതിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്നാൽ കൊതുകു കടിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വഴക്കുപറയും.”
അവർ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ചിരി പൂർണമാകുന്നതിനു മുമ്പ് ചുണ്ടു വിറച്ചു.
ഞാൻ ബാക്കി വായിച്ചുതീർത്തു.
"....നീ നിന്നെയും നോക്കണം...!"
അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ എനിക്കും സങ്കടം വന്നു.
കത്ത് തിരികെ വാങ്ങി അവർ മടിയിൽ നിവർത്തിവച്ചു. കൈപ്പത്തികൾകൊണ്ട് അതിന്റെ ചുളിവുകൾ പതുക്കെ ഒതുക്കി.
“മലമ്പുഴയ്ക്കു പോണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു പോയ ആളാ.. ഇന്നലെ ഇവിടന്നങ്ങട് ഇറങ്ങിപ്പോയ പോലെയാണ് എനിക്കിപ്പഴും തോന്നണേ.."
അത്രയും പറഞ്ഞു അവർ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നീട് ചക്ക ഉപ്പേരിയും ചായയും കൊണ്ട് തന്നു അവിടെ ഇരുന്നു കുറെ നേരം സംസാരിച്ചു..
ഇറങ്ങാൻ നേരത്ത് അവർ അകത്തേക്കു പോയി ഒരു ചെറിയ തകരപ്പെട്ടി കൊണ്ടുവന്നു.
അതിൽ പഴയ കവറുകൾ അടുക്കിവച്ചിരുന്നു. ചിലത് ഇളംനീല നിറത്തിലും ചുവപ്പിലുമുള്ള എയർമെയിൽ കവറുകൾ. ചിലതിന്റെ അരികുകൾ കീറിയിരുന്നു. ഒരു ചുവന്ന ഷർട്ട് മടക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.. പഴയൊരു ആൽബം തുറന്നു ഒരു കളർ ഫോട്ടോ കാണിച്ചു.. അത് നനഞ്ഞു കേടു വന്നിട്ടുണ്ട്.. ഇതാ ശ്രീയേട്ടൻ..
പുതിയതായി കിട്ടിയ ആ പഴയ കത്ത് അവർ ഏറ്റവും മുകളിൽ വച്ചു.
പെട്ടി അടയ്ക്കാനൊരുങ്ങി.
പിന്നെ എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ വീണ്ടും തുറന്ന് ആ കത്തു മാത്രം പുറത്തെടുത്തു....
“ഇതു ഇന്ന് എന്റെ കൈയിലിരിക്കട്ടെ.”
മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ അവർ എന്നെ വിളിച്ചു.
“മോനേ…”
ഞാൻ തിരിഞ്ഞു.
“ഇത്ര ദൂരം ഇതു കൊണ്ടുതരാൻ വന്നല്ലോ. മോനേ ദൈവാനുഗ്രഹം ണ്ടാവും..!!”
വഴിയിലേക്കിറങ്ങും മുമ്പ് ഞാൻ ഒരിക്കൽക്കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആ അമ്മ പൂമുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല.
വീടിന്റെ വടക്കുവശത്ത് ഒരു മരജനൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. അകത്തുനിന്ന് അവർ ജനൽപ്പാളി പതുക്കെ പുറത്തേക്കു തുറന്ന് അവർ ജനലരികിൽ ഒരു ശിലപോലെ നിൽപുണ്ടായിരുന്നു..
Hasan Kuwait
